از شِعر تا به شَعر

     یک "فتحه" فاصله است

اما

 میان بیت من و موی تو . . .

شاید . . .

   شاید قریب "فتح" سپاهی به یک سوار!

                    شاید!

فعلاْ

حرفی برای گفتن ندارم

چون

تمام الفاظ و واژه های انباشته در ذهنم را

قطار کرده ام

تا برای این کلاغ

مدیحتی سرایم

پس

فعلاْ

حرفی برای گفتن

ندارم

(هدهد میرزا)

تند، زود، سریع؛

مثل جریان عبور الکترون در سیم

وقت زدن کلید!

همه در شتابیم

همه در جست و خیزیم

همه در گذریم!

اما

در کجا؟ به کجا؟

محصور در سیمی مسی

به گستره ی جبر

و دامنه ی حرکتی

به اندازه ی زدن یک کلید

یعنی اختیار!

پس همه در جریانیم . . . !

(هدهد میرزا- ۲۰/۳/۸۸)

هوا بس گرم و سوزان است

بخاری از سرم تا دودکش بالا رود اینک!

دلم تنگ است

   درون گوش دل هر دم

       نوای نق نق زنگ است

            بر و رویم پر از رنگ است

          سرم منگ است

نمی دانم چه می خواهد دلم ... سنگ است؟

         هوا بس گرم و سوزان است

            و بارانی پریشان حال و رازآلود

      به رویم چون سرشکی ناب می لغزد ...

                  دلم تنگ است . . .

( هدهد میرزا/ ۲/۳/۸۸)                                  

بهار نارنج

شربتش

حیات زندگی بود

روان زندگی بود

بویش روح را صفا می داد

خیال را جلا می داد ...

اما چندگاهی است

پاییز و زمستان افزون است

         غم برون است

      از نا هم که افتاده ایم!

پس

عشق است رنج

      در این سرای سپنج!

( هدهد میرزا- ۲۴/۳/۸۸)                                 

چیزی است

    میان ترشی تا ملسیِ یک شاه توت کال یا رسیده

                         طعم شیرین زندگی!

 ( هدهد میرزا- ۲۷/۳/۸۸)                                   

چند شب است

لامپ آسمان خراب است

و یکریز پرپر می کند!

چند شب است

سقف آسمان سولاخ است

و مدام و پی در پی

باران باران دوباره باران باران

چند شب است

آسمان خیس است و زمین

چند شب است

من خیسم و آسمان

چند شب است

 خدا مهمانمان کرده باران

چند شب است

افتاده ام

یاد جنگل های گیلان

باز باران . . .

یا دوران کودکی

یاد خنده های بی دلیل

یاد بازی های بی رقیب

یاد اشک های بی دریغ

چند شب است

تاب می خواهم تا بخورم

در باد

در باران

در ابر

در شهر

چند شب است

بی تابم

چند شب است

 بی خوابم

با باران

چند شب است

 یک دل سیر می چرم در باران

چند شب است

نم دارم در باران

چند شب است

در شهر

ز ریزش سحاب ها بر آب ها حباب ها می بینم

چند شب است

صدای قطار باران در گوشم می پیچد

چند شب است

باران در گوش پنجره

پچ پچ می کند یکریز

ـ چک چک چک چک ـ

امشب

بر خلاف دیگر شب های بارانی

آمدم حرم

مردم هم خیس بودند

چون من

اما نمی دانم

چرا بعضی هاشان می دویدند؟

اما بعضی ها هم آرام بودند

چون من.

جایتان خالی...

در حرم

گل ها را خوردم

ابر ها را چیدم

باران نوشیدم

باد بازی کردم

کاشی ها را کلی دید زدم!

آن ها هم خوشحال بودند

در هم می پیچیدند و می رقصیدند

رواق ها هم خالی بودند، بیشتر

مثل من

که بیشتر اوقات خالیم!

بعضی ها را دیدم

زیر باران ایستاده بودند

برای جنگل ها و کویر ها

برای با باران ها و بی باران ها

دعا می کردند.

ماموران نظافت هم

می لرزیدند و باران را نگاه می کردند

با لباس های آبی چون دلشان.

شاپرکی هم بود

دور چراغی می گشت

و قربانش می رفت.

امشب بعضی ها

پلاستیک به سر کشیده بودند

تا سرشان خیس نشود

اما شد

شاید باور نکنید ...

یک نفر هم بود

که زیر این بارن

چتر داشت!

کمی دلم برایش سوخت.

دیگر دارد دیر می شود و باید به خانه بر گردم

بیایید...

بیایید از این

حرف های نخراشیده ی بی وزن بگزریم . . .

چه شبی است امشب

جای شما خالی!

 

                                             ( هدهد میرزا- ۱۰/۳/۸۸)

نشسته ام کنارت، دلم غمین و خسته

 نظر به سوی ما کن، تویی دل شکسته

ترنج پاک خود را

ندیدم و بریدم

ز هر چه بود در دل

ز هر چه بود در گِل

                  * * *

تو زین خویش فکندی

    به روی اسب خیالم

       ببسته ای پر و بالم

       شکسته ای دل و جانم

               بخسته ای تو روانم.

 روان شدی به روانم

       ستانده ای تو قرارم

              مرا به وادی حیرت

                  فکنده ای که ببارم

                   ز دیده اشکِ جدایی.

 دلم ز شوق توهم

   به دار زلف تو آویخت

         گُشای بند توهم

             که بنگرم رخ ماهت.

 در آن نظر که فکندم

        نظر بدان رخ دلبر

         شرر دوید به پیشم

             شراره زد به دهانم

                     دهان که سوخت

            به دل شد نهان و کرد پریشم

     از آن سپس منم و شبروی و خرقه دریدن . . .

ندانمی که چه گویم؟

            بجز شرار نگاهت

 کجا روم؟ چه بجویم؟

         که گَشته ای تو وبالم

    وبال جان و خیالم

             ستانده ای تو قرارم . . .

( هدهد میرزا- اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۸)

        من آن نبات غریبم

                                     شکسته در تب چایی

                       که هر دقیقه شوم آب

                             که هر دقیقه شوم هیچ

              مگر که شهد شود چای

                           مگر که در دل تلخت

                                  مرا دوباره دهی جای

   و لحظه ای تو مرا گرم به رسم عشق

                                                 بنوشی

      و من ز هرم وصالت به رسم عشق

                                                 بجوشم

((یمانی))

 

عاشقم :

 

من به هر چه هست اندر روزگاران عاشقم

من به نوگل های رُسته در بهاران عاشقم

 

زندگی را دوست دارم، عاشقم من بر حیات

چون کویری خشک لب بر بوی باران عاشقم

 

عاشقان را دوست دارم، آن ز خود بگذشته ها

من بر آن بی خوابی چشم انتظاران عاشقم

 

من به بازی های چشم و چشم بندی های عشق

تابِ نَرمِ رقصِ گیسوی نگاران عاشقم

 

من به بوسینا و فارابی و آن شیخ شهید

بر خردورزی خیل هوشیاران عاشقم

 

من بر آن چشمان خونین و دل پر اضطراب

پهنه یِ سیمایِ سرخِ سوگواران عاشقم

 

عاشقم بر پادشاه فصل ها، پاییزِ بی برگی

بر مثال باد بیدل بر کنار[1] کوهساران عاشقم

 

یا چُنان ماهی خردی در گذار زندگی

روز و ماه و سال را بر جویباران عاشقم

 

عاشقی چون پیشه کردم، کرده ام بر خویش پشت

هدهدی گشتم که چونان جان سپاران عاشقم

((هدهد میرزا- 1/اردیبهشت/1388))

1- کنار: بر، آغوش

فرا رسیدن عید نوروز رو به همه ی دوستان تبریک میگم و آرزوی سالی خوش و خوب رو براتون دارم. به همین مناسبت یک شعر زیبا از یکی از دوستانم که یمانی تخلص می کنه براتون می ذارم ان شاء الله که خوشتون بیاد.

 

یوسف به چاه غصه تحمل نکرد و لیک

من در سیاه چاه نگاهت نشسته ام

 

بیدی بدم که باد حریفم نبود و باز

تاراج باد یاد خیالت شکسته ام

 

جاری است رود اشک ز چشمان بر درم

با کوه غصه عقد اخوت چو بسته ام

 

تا مردمش بدیدم و آتش به دل فتاد

دیگر نگه ز مردم عالم گسسته ام

 

در دوریت کلافه و تنها شدم ولیک

از دست روزگار جفا پیشه خسته ام

 

هر چند کنج خانه نصیبم ز عشق توست

باری ز کنج ظلمت دنیا برسته ام

 

« پرواز آرزوی دل هر پرنده ایست                  تا بال خود گشاید و بر آسمان رود

تا دل برد ز هر چه زمینی است یک نفس          تا بر کران آسمان بی کران رود»

 آن آسمان نیلی گسترده بر فلک            آن جا که چشم ابلق من بی امان رود

آن جا که آن دمی که گریزی ز مرگ قرن        از صافیش صفای ضمیرت گمان رود

آن جا که مرغ دل چو پرد بر کرانه اش       ایمن رز مکر و حیله ی تیر و کمان رود

آن بحر پر خروش ز رقصندگی ابر              رقاصه ای که همچو نگاری چمان رود

 پیروزه ای که هست درونش پر از گهر     آن جا که نقش رشک بروی جنان رود

آن آسمان لایتناهی که دیدنش         هوش از سرم رباید و ترسم که جان رود

 این آسمان با عظمت پیش چشم تو      چون گوی کوچکی است که با صولجان رود

چشمی که هست با نگهش غمزه و غنا      مستی که شهر از پی او در فغان رود

« هدهد» بگشت در نگهش غرق و بر نگشت         اي کاش عالمي به نگاهش نهان رود

هدهد میرزا/ بهمن ماه ۱۳۸۷

از چشم . . .

 

گذشت بر من و دیدم که دید دیده ی من

ولی ندید چه دیدم من آن زمان از چشم

 

چو دید دیده ی مستش ندید دیگر هیچ

شکست پشت دلم را کسی نهان از چشم

 

خدنگ مردم شوخش فرو بشد در دل

نشانه ساخت دلم را بدان کمان از چشم

 

اگر چه جوشن پرهیز بر تنم بودی

درید سینه ی تقوی، ابا سنان از چشم

 

نشستِ بازِ نگاهش نمی رود از یاد

نگه که غیر ببیند دلا! بِران از چشم

 

نوای «هدهد» بیدل هماره این باشد

ـ به آه و شیون و زاری ـ همی فغان از چشم

هدهد میرزا - بهمن ماه ۱۳۸۷           

اندرین شب بهشت جاوید و فردوس برین درها را باز نهاده و ساکنان آن بر تخت ها نشسته و روح پیامبران و ولیان و شهیدان راه حق فرا طرب آمده

نسیم رروح ازلیت بر دل دوستان می وزد و باد خوش وحدانیت به جان عاشقان می رسد و از سوی دوست خطاب می رسد :

استغفار کنندگان کجایند؟ جوان مردان شب خیز که در آرزوی وصل ما بی خواب و بی آرام بوده اند و در راه عشق ما شربت بلا نوشیده اند کجایند؟  تا ما خستگی ایشان را مرهم نهیم و اندرین شب قدر ایشان را با قدر و منزلت بازگردانیم

که امشب شب نوازش بندگان است هنگام پذیرفتن توبه ی پرهیزکاران است و وعده گاه آشتی جویان است و هنگام ناز شیفتگان و راز دوستان است.(عبدلله انصاری)

التماس دعا

 

(دوست گرامی لطفاْ این شعر را آرام بخوانید)

 

آفتاب بالا آمد

 

زر بارید

 

زمین از طلا شد

 

درخت ، بوته ، گل ، چمن ، آب زلال

 

و هر چه در مسیر نور بود . . .

 

       *     *     *

 

کاش ما هم در مسیر نور بودیم

 

 

سه فصل را دوست می دارم . . .

 

و هیچ گاه تو را ای تابستان دوست نداشته ام

 

زیرا

 

وقتی تو می آیی

 

درهای رحمت آسمان را نیز می بندند

 

و تراوت و تازگی را،

 

رطوبت و نم را،

 

و ابر ها را . . . آه

 

گویی به بند می کشند

 

و به پستوها می برند

 

که رخ ننمایانند

 

و هماره

 

انگار خدا می خواهد

 

تف دوزخش را و گرمای آتشش را

 

در یاد بندگانش زنده کند

 

     *    *    *

اگر بدانی چطور خنده ام می گیرد وقتی کودکان بازی گوش را می بینم

 

که در این ماه طنین شادی سر می دهند و جست و خیز می کنند،

 

نمی دانم

 

شاید آنها نیز می خواهند با این جست و خیز ها

 

خود را به خدا نزدیک تر کنند و جرعه ای رحمت از او بخواهند . . .

 

نمی دانم!( هدهد میرزا/ ۱۳۸۶)

ای آفتاب که پرده نشینی و بی حجاب        ای صد هزار جلوه گر و باز در نقاب

کیهان طلایه دارت و خورشید سایه ات       گیسوی حور خیمه ی ناز تو را طناب

جان های قدسیان همه در حسرتت به سوز        دلهای حوریان همه در فرقتت کباب

آیا شود که نیم نظر سوی ما کنی            تا پر گشوده کوچ نماییم از این نقاب

ای جلوه ات جمال ده هر چه خوب رو       ای غمزه ات هلاک کن هر چه شیخ و شاب

چشم خراب دوست خرابم نموده است         آبادی دو کون به قربان این خراب

             روح الله الموسوی الخمینی           

مهر خوبان دل و دین از همه بی پروا برد  رخ شطرنج نبرد آنچه رخ زیبا برد

تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت  ز سمک تا به سماکش کشش لیلی برد

من به سر چشمه ی خورشید نه خود بردم راه    ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد

من خس بی سر و پایم که به سیل افتادم   او که می رفت مرا هم به لب دریا برد

جام صهبا زکجا بود و مگر دست که بود    که در این بزم بگردید و دل شیدا برد

خم ابروی تو بود و کف مینوی تو بود  که به یک جلوه ز من نام و نشان یک جا برد

خودت آموختی ام مهر و خودت سوختی ام   با برافروخته رویی که قرار از ما برد

همه یاران به سر راه تو بودیم ولی   خم ابروت مرا دید و ز من یغما برد

همه دلباخته بودیم و هراسان که غمت   همه را پشت سرانداخت مرا تنها برد

حضرت استادنالعلامه سید محمد حسین طباطبایی           

   سپند آسا در آتشخانه می رقص                  به بال شعله چون پروانه می رقص

 

  بیفکن خرقه ، هنگام سماع است                 ز مستوری برآ ، مستانه می رقص

 

   سرودی نیست به از غلغل می                  به پای شیشه چون پیمانه می رقص

         

   اگر مست سماعی در ره شوق                       به یا هوی دل دیوانه می رقص

 

   نه ای کمتر حزین از ذره در عشق                    مدام از جلوه ی جانانه می رقص

                                                                           

                                                                                                حزین لاهیجی

در این زمانه هیچ کس خودش نیست

کسی برای یک نفس خودش نیست

همین نفس که رفت و باز دم شد

نفس نفس نفس نفس خودش نیست

همین هوا که عین عشق پاک است

گره که خورد با هوس خودش نیست

خدای ما اگر که در خود ماست

کسی که بی خداست پس خودش نیست

دلی که گرد خویش می تند تار

اگر جه قدر یک مگس خودش نیست

مگس به هر کجا بجز مگس نیست

ولی عقاب در قفس خودش نیست

تو ای من ای عقاب خسته بالم

اگر جه بر تو راه پیش و پس نیست

تو دست کم کمی شبیه خود باش

در این جهان که هیچ کس خودش نیست

تمام درد ما همین خود ماست

تمام شد همین و بس : خودش نیست

(قیصر امین پور)

قطار می رود . . .

           تو می روی . . .

                 تمام ایستگاه می رود . . .

 و من چقدر ساده ام

           که سال های سال

                                 در انتظار تو . . .

                     کنار این قطار رفته ایستاده ام

                                 و همچنان

               به نرده ها ی ایستگاه رفته تکیه داده ام !!!(قیصر امین پور)

من فکر می کنم

        هرگز نبوده قلب من اینگونه گرم و سرخ

احساس می کنم

  در بدترین دقائق این شام مرگ زای ـ چندین هزار چشمه ی خورشید در دلم

                                                                                     می جوشد از یقین

احساس می کنم

     در هر کنار و گوشه ی این شوره زار یاس

                                   چندین هزار جنگل شاداب ناگهان

                                                                         می روید از زمین

        آه ای یقین گمشده ای ماهی گریز

                                در برکه ها ی آینه لغزیده تو به تو        

             من آبگیر صافیم اینک به سحر عشق . از برکه های آینه راهی به من بجو

من فکر می کنم

                 هرگز نبوده دست من اینسان بزرگ و شاد

احساس می کنم

                  در چشم من به آبشور اشک سرخ گون

                                     خورشید بی غروب سرودی کشد نفس

احساس می کنم

                  در هر رگم به هر تپش قلب من کنون . بیدار باش قافله ای می زندجرس

آمد شبی برهنه ام از در چو روح آب

           در سینه اش دو ماهی و در دستش آینه

                         گیسوی خیس او خزه بو چون خزه به هم

                                                   من بانگ برکشیدم از آستان یاس

                                                          آه ای یقین یافته بازت نمی نهم(احمد شاملو)

سلام

سال نو و این بهار داکش و فرح انگیز و نیکو را به شما تبریک می گویم و برای همگی آرزوی بهبودی و شادی می کنم .

به امید اینکه هر روز برای اندیشه و جانمان چون بهار باشد و هماره از خزان و زمستان روی برتابیم

چند بهاریه به مناسبت این ایام خجسته گرد آورده ام که به امید ایزد تعالی مقبول افتد.

 

نسیم خلد می وزد مگر ز جویبارها        که بوی مشک می دهد هوای مرغزارها

 

ز خاک رسته لاله ها چو بسدین(۱) پیاله ها      به برگ لاله ژاله ها چو در شفق ستاره ها

 

به چنگ بسته چنگ ها به نای هشته زنگ ها       چکاوها کلنگها تذروها هزارها(۲)

 

ز ریزش سحاب ها بر آب ها حباب ها           چو جوی نقره آب ها روان ز آبشارها

 

در این بهار دلنشین که گشته باغ عنبرین      ز من ربوده عقل و دین نگاری از نگار ها

 

رفیق جو شفیق جوعقیق لب شقیق رو          رقیق دل دقیق مو چه مو ؟ ز مشک تار ها

 

به طره بسته عاریه هزار طبله غاالیه           به مژه بسته عاریه برنده ذوالفقار ها

                                                                              (قاآنی)

۱- به ضم اول و فتح دوم به معنی مرجانی و از جنس مرجان

۲ – هر کدام نام پرنده ایست

 

    وقت آن است که مستان طرب ازسر گیرند

                                                 تاج زرین مه از تارک شب برگیرند

    نیکوان پرده برانداخته در رقص آیند

                                             مطربان هر نفسی نغمه ی دیگر گیرند

   نقل خشک از لب چون شکر معشوق برند

                                                می روشن به سماع غزل تر گیرند

   سنگ در ساغر نیک و بد ایام زنند

                                              وز کف سنگدلان نصفی و ساغر گیرند

   آن خمیده قد و لاغر تن و مو ریخته را

                                             بزنند و بنوازند و به بر برگیرند(ساز رباب)

   وان تهی معده ی نه چشم سیه سوخته

                                               را ناله ی دل به ده انگشت فزونتر گیرند(نی)

   وان کشف پشت خرف را که همه تن شکمیست

                                                  گردن و گوش بمالند چو بر بر گیرند(عود)

   وز خروش خوش آن دایره کردار دو روی

                                                پای چون دایره خواهند که بر سر گیرند (دف)

   مشتی اوباش قلندر به هم آیند . همه

                                                        پرده ی نیستی و راه قلندر گیرند

                                                                                       (مجیرالدین بیلقانی)

 

ز باغ ای باغبان ما را همی بوی بهار آید   کلید باغ ما را ده که فردامان به کار آید

 

کلید باغ را فردا هزاران خواستار آید    تو لختی صبر کن چندانکه قمری بر چنار آید

 

چو اندر باغ تو بلبل به دیدار بهاراید   تو را مهمان ناخوانده به روزی صد هزار آید

 

بهار امسال پنداری همی خوشتر ز پار آید   از این خوشتر شود فردا چو خوسرو از شکار آید

 

                        بدین شایستگی جشنی بدین بایستگی روزی

                         ملک را در جهان هر روز جشنی باد و نوروزی

 

زمین از خرمی گویی گشاده آسمانستی     گشاده آسمان گویی شکفته بوستانستی

 

به صحرالاله پنداری ز بیجاره (1) دهانستی    درخت سبز را گویی هزار آوازبانستی

 

به شب در باغ گویی گل چراغ باغبانستی     ستاک(2)نسترن گویی بت لاغر میانستی

 

درخت سیب را گویی ز دیبا طیلسانستی(3)     جهان گویی همه پروشی و پر پرنیانستی

 

مرا گر دل نه اندر دست آن نا مهربانستی     بدودستم به شادی بر می چون ارغوانستی

 

                       بدین شایستگی جشنی بدین بایستگی روزی

                         ملک را در جهان هر روز جشنی باد و نوروزی

                                                                                           (فرخی سیستانی)

 

1 – سنگی قیمتی با رنگی سرخ

2 – شاخه های نازک درخت

3 – نوعی ردا

ساربانا اشتران بین سربسر قطار مست     میر مست و خواجه مست و یار مست اغیار مست

باغبانا ابر ساقی رعد مطرب گشت و شد    باغ مست راغ مست و غنچه مست و خوار مست

آسمانا ! چند گردی گردش عنصر ببین          آب مست و خاک مست و باد مست و نار مست

حال صورت این چنین و حال معنی خود ببین  عقل مست و روح مست و خاک مست اسرار مست

رو ! تو جباری رها کن خاک شو تا بنگری         ذره ذره خاک را از خالق جبار مست

                                                                                 (حضرت مولانا)           

ما چو چنگیم و تو زخمه می‌زنی          زاری از ما نه تو زاری می‌کنی

 

ما چو ناییم و نوا در ما ز تست            ما چو کوهیم و صدا در ما ز تست

 

ما چو شطرنجیم اندر برد و مات          برد و مات ما ز تست ای خوش صفات

 

ما که باشیم ای تو ما را جان جان           تا که ما باشیم با تو درمیان

 

ما عدم هاییم و هستیهای ما                 تو وجود مطلقی فانی‌نما

 

ما چو چنگیم و تو زخمه می‌زنی            زاری از ما نه تو زاری می‌کنی

 

باد ما و بود ما از داد تست                    هستی ما جمله از ایجاد تست

 

لذت هستی نمودی نیست را               عاشق خود کرده بودی نیست را

 

لذت انعام خود را وامگیر                     نقل و باده و جام خود را وا مگیر

 

ور بگیری کیت جست و جو کند                 نقش با نقاش چون نیرو کند

 

منگر اندر ما مکن در ما نظر                    اندر اکرام و سخای خود نگر

 

ما نبودیم و تقاضامان نبود                     لطف تو ناگفته‌ی ما می‌شنود(حضرت مولانا)

 

از خانه برون رفتم دوش

                   نرم و آهسته خموش      

                             لحظه هایی دیدم         بشکوه و عظیم

                                          که در آن عقل هم آغوش سکوت است . خموش !

     آسمان ها و زمین را دیدم

                              احرام پوشیدند                 و پوشیدند جهان

                                                                               پاک و روشن چون جان

    آسمان ها و زمین را دیدم

                              خرقه از صوف به تن

                                               به سماعی ابدی پیوستند                دم بدم چرخ زنان !

   آسمان ها و زمین را دیدم

                                که به مانند یکی پیر خبیر

                                                    بر تشستند به مسند

                                                                                 وعظ می گویند

                                               که مگر بتوانند با آن دم سرد

                                                 گرم کنند ذهن آدم ها را

      آسمان ها و زمین را دیدم

                            همره دست خدا آمده اند . . .

                                                    گوشمالی بدهند

                                                         این خردورز دوپای بد عهد

                                                             این یه غفلت شده گم . این آوند

                                                                      این به جهل آمده هر دم در بند

                   که مگر یاد کند

                                         لحظه ای قدرت یزدانی را

                                  ((چیزهایی دیدم               لحظه هایی پر اوج))

                                    ((هدهد میرزا))                   

                              

 

 

عبور

ایستاده

            ((ابر و

                      باد و

                             ماه و

                                     خورشید و فلک)) از کار

    زیر این برف شبانگاهی

                                بدتر از کژدم 

                                             می گزد سرمای دی ماهی .    

                کرده موج برکه یخ در برف                           دست و پای خویشتن را گم

                            زیر صد فرسنگ برف

                                              اما  . . . . در عبور است از زمستان دانه ی گندم

---

خطه ی بدرود

چون بمیرم ـ ای نمی دانم که ؟ ـ باران کن مرا       در مسیر خویشتن از رهسپاران کن مرا

خاک و باد و آتش و آبی کز آن بسرشتی ام             وامگیر از من روان در  روزگاران کن مرا  

آب را گیرم ‌به قدر قطره ای در نیمروز                   بر گیاهی در کویری بار و باران کن مرا

مشت خاکم را به پابوس شقایق ها ببر              وین چنین چشم و چراغ نو بهاران کن مرا

باد را هم رزم طوفان کن که بیخ ظلم را               بر کند از خاک و باز از بی قراران کن مرا

خوش ندارم زیر سنگی جاودان خفتن خموش      هر چه خواهی کن ولی از رهسپاران کن مرا

---

در ناگزیر دهر

          گه ملحد و گه دهری و کافر باشد                                     

                                                        گه دشمن خلق و فتنه پرور باشد    

          باشد بچشد عذاب تنهایی را

                                                       مردی که ز عصر خود فرا تر باشد