(دوست گرامی لطفاْ این شعر را آرام بخوانید)

آفتاب بالا آمد

زر بارید

زمین از طلا شد

درخت ، بوته ، گل ، چمن ، آب زلال

و هر چه در مسیر نور بود . . .

       *     *     *

کاش ما هم در مسیر نور بودیم

سه فصل را دوست می دارم . . .

و هیچ گاه تو را ای تابستان دوست نداشته ام

زیرا

وقتی تو می آیی

درهای رحمت آسمان را نیز می بندند

و تراوت و تازگی را،

رطوبت و نم را،

و ابر ها را . . . آه

گویی به بند می کشند

و به پستوها می برند

که رخ ننمایانند

و هماره

انگار خدا می خواهد

تف دوزخش را و گرمای آتشش را

در یاد بندگانش زنده کند

     *    *    *

اگر بدانی چطور خنده ام می گیرد وقتی کودکان بازی گوش را می بینم

که در این ماه طنین شادی سر می دهند و جست و خیز می کنند،

نمی دانم

شاید آنها نیز می خواهند با این جست و خیز ها

خود را به خدا نزدیک تر کنند و جرعه ای رحمت از او بخواهند . . .

نمی دانم!( هدهد میرزا/ ۱۳۸۶)

کیهان طلایه دارت و خورشید سایه ات       گیسوی حور خیمه ی ناز تو را طناب

جان های قدسیان همه در حسرتت به سوز        دلهای حوریان همه در فرقتت کباب

آیا شود که نیم نظر سوی ما کنی            تا پر گشوده کوچ نماییم از این نقاب

ای جلوه ات جمال ده هر چه خوب رو       ای غمزه ات هلاک کن هر چه شیخ و شاب

چشم خراب دوست خرابم نموده است         آبادی دو کون به قربان این خراب

             روح الله الموسوی الخمینی           

تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت  ز سمک تا به سماکش کشش لیلی برد

من به سر چشمه ی خورشید نه خود بردم راه    ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد

من خس بی سر و پایم که به سیل افتادم   او که می رفت مرا هم به لب دریا برد

جام صهبا زکجا بود و مگر دست که بود    که در این بزم بگردید و دل شیدا برد

خم ابروی تو بود و کف مینوی تو بود  که به یک جلوه ز من نام و نشان یک جا برد

خودت آموختی ام مهر و خودت سوختی ام   با برافروخته رویی که قرار از ما برد

همه یاران به سر راه تو بودیم ولی   خم ابروت مرا دید و ز من یغما برد

همه دلباخته بودیم و هراسان که غمت   همه را پشت سرانداخت مرا تنها برد

حضرت استادنالعلامه سید محمد حسین طباطبایی           

   سپند آسا در آتشخانه می رقص                  به بال شعله چون پروانه می رقص

  بیفکن خرقه ، هنگام سماع است                 ز مستوری برآ ، مستانه می رقص

   سرودی نیست به از غلغل می                  به پای شیشه چون پیمانه می رقص

   اگر مست سماعی در ره شوق                       به یا هوی دل دیوانه می رقص

   نه ای کمتر حزین از ذره در عشق                    مدام از جلوه ی جانانه می رقص

                                                                                                حزین لاهیجی

در این زمانه هیچ کس خودش نیست

کسی برای یک نفس خودش نیست

همین نفس که رفت و باز دم شد

نفس نفس نفس نفس خودش نیست

همین هوا که عین عشق پاک است

گره که خورد با هوس خودش نیست

خدای ما اگر که در خود ماست

کسی که بی خداست پس خودش نیست

دلی که گرد خویش می تند تار

اگر جه قدر یک مگس خودش نیست

مگس به هر کجا بجز مگس نیست

ولی عقاب در قفس خودش نیست

تو ای من ای عقاب خسته بالم

اگر جه بر تو راه پیش و پس نیست

تو دست کم کمی شبیه خود باش

در این جهان که هیچ کس خودش نیست

تمام درد ما همین خود ماست

تمام شد همین و بس : خودش نیست

(قیصر امین پور)

           تو می روی . . .

                 تمام ایستگاه می رود . . .

 و من چقدر ساده ام

           که سال های سال

                                 در انتظار تو . . .

                     کنار این قطار رفته ایستاده ام

                                 و همچنان

               به نرده ها ی ایستگاه رفته تکیه داده ام !!!(قیصر امین پور)

        هرگز نبوده قلب من اینگونه گرم و سرخ

احساس می کنم

  در بدترین دقائق این شام مرگ زای ـ چندین هزار چشمه ی خورشید در دلم

                                                                                     می جوشد از یقین

احساس می کنم

     در هر کنار و گوشه ی این شوره زار یاس

                                   چندین هزار جنگل شاداب ناگهان

                                                                         می روید از زمین

        آه ای یقین گمشده ای ماهی گریز

                                در برکه ها ی آینه لغزیده تو به تو        

             من آبگیر صافیم اینک به سحر عشق . از برکه های آینه راهی به من بجو

من فکر می کنم

                 هرگز نبوده دست من اینسان بزرگ و شاد

احساس می کنم

                  در چشم من به آبشور اشک سرخ گون

                                     خورشید بی غروب سرودی کشد نفس

احساس می کنم

                  در هر رگم به هر تپش قلب من کنون . بیدار باش قافله ای می زندجرس

آمد شبی برهنه ام از در چو روح آب

           در سینه اش دو ماهی و در دستش آینه

                         گیسوی خیس او خزه بو چون خزه به هم

                                                   من بانگ برکشیدم از آستان یاس

                                                          آه ای یقین یافته بازت نمی نهم(احمد شاملو)

سال نو و این بهار داکش و فرح انگیز و نیکو را به شما تبریک می گویم و برای همگی آرزوی بهبودی و شادی می کنم .

به امید اینکه هر روز برای اندیشه و جانمان چون بهار باشد و هماره از خزان و زمستان روی برتابیم

چند بهاریه به مناسبت این ایام خجسته گرد آورده ام که به امید ایزد تعالی مقبول افتد.

نسیم خلد می وزد مگر ز جویبارها        که بوی مشک می دهد هوای مرغزارها

ز خاک رسته لاله ها چو بسدین(۱) پیاله ها      به برگ لاله ژاله ها چو در شفق ستاره ها

به چنگ بسته چنگ ها به نای هشته زنگ ها       چکاوها کلنگها تذروها هزارها(۲)

ز ریزش سحاب ها بر آب ها حباب ها           چو جوی نقره آب ها روان ز آبشارها

در این بهار دلنشین که گشته باغ عنبرین      ز من ربوده عقل و دین نگاری از نگار ها

رفیق جو شفیق جوعقیق لب شقیق رو          رقیق دل دقیق مو چه مو ؟ ز مشک تار ها

به طره بسته عاریه هزار طبله غاالیه           به مژه بسته عاریه برنده ذوالفقار ها

                                                                              (قاآنی)

۱- به ضم اول و فتح دوم به معنی مرجانی و از جنس مرجان

۲ – هر کدام نام پرنده ایست

    وقت آن است که مستان طرب ازسر گیرند

                                                 تاج زرین مه از تارک شب برگیرند

    نیکوان پرده برانداخته در رقص آیند

                                             مطربان هر نفسی نغمه ی دیگر گیرند

   نقل خشک از لب چون شکر معشوق برند

                                                می روشن به سماع غزل تر گیرند

   سنگ در ساغر نیک و بد ایام زنند

                                              وز کف سنگدلان نصفی و ساغر گیرند

   آن خمیده قد و لاغر تن و مو ریخته را

                                             بزنند و بنوازند و به بر برگیرند(ساز رباب)

   وان تهی معده ی نه چشم سیه سوخته

                                               را ناله ی دل به ده انگشت فزونتر گیرند(نی)

   وان کشف پشت خرف را که همه تن شکمیست

                                                  گردن و گوش بمالند چو بر بر گیرند(عود)

   وز خروش خوش آن دایره کردار دو روی

                                                پای چون دایره خواهند که بر سر گیرند (دف)

   مشتی اوباش قلندر به هم آیند . همه

                                                        پرده ی نیستی و راه قلندر گیرند

                                                                                       (مجیرالدین بیلقانی)

ز باغ ای باغبان ما را همی بوی بهار آید   کلید باغ ما را ده که فردامان به کار آید

کلید باغ را فردا هزاران خواستار آید    تو لختی صبر کن چندانکه قمری بر چنار آید

چو اندر باغ تو بلبل به دیدار بهاراید   تو را مهمان ناخوانده به روزی صد هزار آید

بهار امسال پنداری همی خوشتر ز پار آید   از این خوشتر شود فردا چو خوسرو از شکار آید

                        بدین شایستگی جشنی بدین بایستگی روزی

                         ملک را در جهان هر روز جشنی باد و نوروزی

زمین از خرمی گویی گشاده آسمانستی     گشاده آسمان گویی شکفته بوستانستی

به صحرالاله پنداری ز بیجاره (1) دهانستی    درخت سبز را گویی هزار آوازبانستی

به شب در باغ گویی گل چراغ باغبانستی     ستاک(2)نسترن گویی بت لاغر میانستی

درخت سیب را گویی ز دیبا طیلسانستی(3)     جهان گویی همه پروشی و پر پرنیانستی

مرا گر دل نه اندر دست آن نا مهربانستی     بدودستم به شادی بر می چون ارغوانستی

                       بدین شایستگی جشنی بدین بایستگی روزی

                         ملک را در جهان هر روز جشنی باد و نوروزی

                                                                                           (فرخی سیستانی)

1 – سنگی قیمتی با رنگی سرخ

2 – شاخه های نازک درخت

3 – نوعی ردا

باغبانا ابر ساقی رعد مطرب گشت و شد    باغ مست راغ مست و غنچه مست و خوار مست

آسمانا ! چند گردی گردش عنصر ببین          آب مست و خاک مست و باد مست و نار مست

حال صورت این چنین و حال معنی خود ببین  عقل مست و روح مست و خاک مست اسرار مست

رو ! تو جباری رها کن خاک شو تا بنگری         ذره ذره خاک را از خالق جبار مست

                                                                                 (حضرت مولانا)           

ما چو چنگیم و تو زخمه می‌زنی          زاری از ما نه تو زاری می‌کنی

ما چو ناییم و نوا در ما ز تست            ما چو کوهیم و صدا در ما ز تست

ما چو شطرنجیم اندر برد و مات          برد و مات ما ز تست ای خوش صفات

ما که باشیم ای تو ما را جان جان           تا که ما باشیم با تو درمیان

ما عدم هاییم و هستیهای ما                 تو وجود مطلقی فانی‌نما

ما چو چنگیم و تو زخمه می‌زنی            زاری از ما نه تو زاری می‌کنی

باد ما و بود ما از داد تست                    هستی ما جمله از ایجاد تست

لذت هستی نمودی نیست را               عاشق خود کرده بودی نیست را

لذت انعام خود را وامگیر                     نقل و باده و جام خود را وا مگیر

ور بگیری کیت جست و جو کند                 نقش با نقاش چون نیرو کند

منگر اندر ما مکن در ما نظر                    اندر اکرام و سخای خود نگر

ما نبودیم و تقاضامان نبود                     لطف تو ناگفته‌ی ما می‌شنود(حضرت مولانا)

                   نرم و آهسته خموش      

                             لحظه هایی دیدم         بشکوه و عظیم

                                          که در آن عقل هم آغوش سکوت است . خموش !

     آسمان ها و زمین را دیدم

                              احرام پوشیدند                 و پوشیدند جهان

                                                                               پاک و روشن چون جان

    آسمان ها و زمین را دیدم

                              خرقه از صوف به تن

                                               به سماعی ابدی پیوستند                دم بدم چرخ زنان !

   آسمان ها و زمین را دیدم

                                که به مانند یکی پیر خبیر

                                                    بر تشستند به مسند

                                                                                 وعظ می گویند

                                               که مگر بتوانند با آن دم سرد

                                                 گرم کنند ذهن آدم ها را

      آسمان ها و زمین را دیدم

                            همره دست خدا آمده اند . . .

                                                    گوشمالی بدهند

                                                         این خردورز دوپای بد عهد

                                                             این یه غفلت شده گم . این آوند

                                                                      این به جهل آمده هر دم در بند

                   که مگر یاد کند

                                         لحظه ای قدرت یزدانی را

                                  ((چیزهایی دیدم               لحظه هایی پر اوج))

                                    ((هدهد میرزا))                   

ایستاده

            ((ابر و

                      باد و

                             ماه و

                                     خورشید و فلک)) از کار

    زیر این برف شبانگاهی

                                بدتر از کژدم 

                                             می گزد سرمای دی ماهی .    

                کرده موج برکه یخ در برف                           دست و پای خویشتن را گم

                            زیر صد فرسنگ برف

                                              اما  . . . . در عبور است از زمستان دانه ی گندم

چون بمیرم ـ ای نمی دانم که ؟ ـ باران کن مرا       در مسیر خویشتن از رهسپاران کن مرا

خاک و باد و آتش و آبی کز آن بسرشتی ام             وامگیر از من روان در  روزگاران کن مرا  

آب را گیرم ‌به قدر قطره ای در نیمروز                   بر گیاهی در کویری بار و باران کن مرا

مشت خاکم را به پابوس شقایق ها ببر              وین چنین چشم و چراغ نو بهاران کن مرا

باد را هم رزم طوفان کن که بیخ ظلم را               بر کند از خاک و باز از بی قراران کن مرا

خوش ندارم زیر سنگی جاودان خفتن خموش      هر چه خواهی کن ولی از رهسپاران کن مرا

در ناگزیر دهر

          گه ملحد و گه دهری و کافر باشد                                     

                                                        گه دشمن خلق و فتنه پرور باشد    

          باشد بچشد عذاب تنهایی را

                                                       مردی که ز عصر خود فرا تر باشد

من گل آفتاب گردنم                                         از رخت روی برنگردانم

غیر رخسار آسمانی تو                                   قبله ی دیگری نمی دانم

دست در آسمان و پا در خاک                              پای کوبانم و سرافشانم

ای تو آغاز ای تو انجامم                                     ای تو پیدا وی تو پنهانم

جز تو یاری دگر نمی خواهم                            جز تو نامی دگر نمی خوانم

گر نبینم تو را نمی رویم                                       گر نبینی مرا نمی مانم

عطش من گواه آتش توست    جرعه ی آتشی بنوشانم (حداد عادل)

                                                   تواضعی که به ابرو کنند کرد و گذشت

نوازشم به جواب سلام گر چه نداد 

                                                  تبسمی به لب نوشخند کرد و گذشت

به جذبه ی نگهی کز پیش کشان می برد

                                                 چه صیدها که اسیر کمند کرد و گذشت

کرشمه ای جنون آورد تعقل آن 

                                                   بلای دانش صد هوشمند کرد و گذشت

یکی قبول نکرد از هزار تحفه ی جان

                                              بهانه غمزه ی مشکل پسند کرد و گذشت

که بود این که ز چشم بدش گزند مباد

                                              که جان بر آتش شوقم سپند کرد و گذشت

رسید و باز به اندک ترحمی ((وحشی))

                                        زبان شکوه به کام تو بند کرد و گذشت(وحشی بافقی)

                                                      با دوست پریشانم و بی دوست پریشان

ابرو به هم آورده و گیسو زده بر هم     

                                                      چو ابر که بر گنبد مینوست پریشان

مجموعه ی ناچیز من آشفته ی او باد

                                                     آنکس که وجودم همه از اوست پریشان

دست دل من بر سر این سلسله لرزید

                                                     در جنگل گیسوی تو آهوست پریشان

آرامش دریای مرا ریخته بر هم

                                                     یاری که پری خوست ... پری روست ... پری شان

با حوصله ی تنگ و دل سنگ چه سازم

                                                    با دوست پریشانم و بی دوست پریشان(علیرضا بدیع)

         سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم

                                                       چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

        در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش

                                                      چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم

        لب باز نکردم به خروشی و فغانی

                                                       من محرم راز دل طوفانی خویشم

        یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی

                                                      عمریست پشیمان ز پشیمانی خویشم

        از شوق شکرخنده لبش جان نسپردم 

                                                       شرمنده ی جانان ز گران جانی خویشم  

        بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر

                                                        افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

        هر چند امین بسته ی دنیا نیم اما

                                                       دلبسته ی یاران خراسانی خویشم(امین)

                                                      راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

      گر چه دانم که به جایی نبرد راه. غریب

                                                      من ببوی سر آن زلف پریشان بروم

      دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت

                                                     رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم

     چون صبا با تن بیمار و دل بی طاقت

                                                    به هوا داری آن سرو خرامان بروم

      نذر کردم گر از این غم بدر آیم روزی

                                                   تا در میکده شادان و غزلخوان بروم

       به هوا داری او ذره صفت رقص کنان

                                                  تا لب چشمه ی خورشید درخشان بروم(حافظ)

                تک سوار قله های اوج............ با پرواز......... تا افلاک...........

          ای پیام آور بگو اینک پیامت را :

   بگو آیا توانم بار دیگر یک بهار خوب و دلکش را ببینم باز

   بگو آیا شود دیگر خزان و مهرگان سرد و سوزان را ز پیش روی بردارم

                            به امید بشارتهات ای پرستویم

                                                               دلم را گرم و سبز و نیک میدارم(هدهد میرزا)

                                               تا نیستی قدم زد در کوچه باغ هستی

در کوچه باغ هستی هاتف به ناز گفتی:

                                             (( ایدل مباش یکدم خالی ز عشق و مستی))

دل در کمند زلفش گر با خوشی گذاری

                                              ((وانگه برو که رستی از نیستی و هستی))

هستیت چیست آنجا ؟ جز نیستی نباشد

                                            ((یک نکته ات بگویم؟ خود را مبین که رستی))

گر در میانه بینی خود را ِبدان که مانی

                                            اندر حضیض دنیا افتی به خاک پستی(هدهد میرزا)

            لحظه ی دیدار من و تو ....تو ای ساقی لب تشنه گان

شب تو را و یادت را با او زمزمه میکنم و روی چو ماهت را همه روز بر صفحاتی از زندگی

         وجود انسان به نظاره می نشینم.

سبویم بر دوش ساغرم بدست از پس روزها و شب ها انتظارت را می کشم تا جرعه ای

                                  از آن باده ی نابت را بنوشم!!!

                   باز آی ساقیا که هوا خواه خدمتم (هدهد میرزا/سال۸۳)

گرچه آن وصلت بقا اندر بقاست                      لیک در اول فنا اندر فنا ست

چیست معراج فلک؟ این نیستی                   عاشقان را مذهب و دین نیستی

نیستی هستت کند ای مرد راه                    نیست شو تا هست گردی از اله(مولانا)

هزار لو لو لالاست در گریبانت                درون سینه چو من گوهر دلی داری؟

                                 طپید از لب ساحل رمید و هیچ نگفت

به کوه رفتم و گفتم که این چه بیدردیست؟     رسد به گوش تو آه و فغان غم زده ای

اگر به سنگ تو لعلی ز قطره ای خون است ؟     یکی درآ به سخن با من ستم زده ای

                            به خود خزید و نفس در کشید و هیچ نگفت.............                     

 شدم به حضرت یزدان گذشتم از مه و مهر       که در جهان تو یک ذره آشنایم نیست

جهان تهی ز دل و مشت خاک من همه دل      چمن خوش است ولی در خور نوایم نیست

                               تبسمی به لب او رسید و هیچ نگفت 

نمی گویم ز مستی توبه کردم           هر آن توبه کزان کردم شکستم

من آن روزی که نام عشق بردم            ز بند نام و ننگ خویش رستم

نمی گویم که فاسق نیستم من         هر آن چیزی که می گویند هستم

ز زهد و نیک نامی عار دارم               من آن عطار دردی خوار مستم

...............................................................................................................

ما ره ز قبله رو به خرابات میکنیم            پس در قمارخانه مناجات می کنیم

نه لاف پاک بازی و مردی همی زنیم        نه دعوی مقام و مقامات می کنیم

گو  بد کنید در حق ما خلق زانکه ما         با کس نه داوری نه مکافات می کنیم

ما شبروان بادیه ی کعبه ی دلیم             با شاهدان روح ملاقات می کنیم

..................................................................................................................

ای برده به زلف کفر و دینم                   وز غمزه نشسته در کمینم

سر گشته و سوگوار از آنم                  شوریده و خسته دل از اینم

عطار شدم ز بوی زلفت                     ای زلف تو مشک راستینم

در رنگ و پوست منگر در پسند دوست نگر.

همت بلند باش تا به هر خستی نیامیزی . خوشخو باش تا  به هر دلی آمیزی.

دوست دریاست باقی همه جوی گر در طلبی ز دریا طلب نز جوی

آری آری در باز است اگر نیایی حق بی نیاز است.

                                         نه صبر در فراغش زین بیشتر توان کرد

گر بوسه ای توان زد یاقوت آن دو لب را

                                         یک عمر زین تمنا خون جگر توان زد

هر جا که حسن معشوق مشغول جلوه گردد

                                      جز عاشقی نپندار کار گر توان کرد(فروغی بسطامی) 

مقیم کوی تو تشویش صبح و شام ندارد           که در بهشت نه سالی معین است نه ماهی

چگونه بر سر آتش سپندوار نسوزم                که شوق خال تو دارد مرا به حال تباهی

به غیر سینه ی صد چاک خویش در صف محشر    شهید عشق نخواهد نه شاهدی نه گواهی

رواست گر همه عمرش به انتظار براید                کسی که جان به ارادت نداده بر سر راهی

تصلی دل خود میدهم به ملک محبت             گهی به دانه ی اشکی گهی به شعله ی آهی

فتاد تابش مهر مهی به جان (فروغی)              چنا که شعله ی آتش فتد به خرمن کاهی