به بحر رفتم و گفتم به موج بیتابی           همیشه در طلبستی چه مشکلی داری؟

هزار لو لو لالاست در گریبانت                درون سینه چو من گوهر دلی داری؟

                                 طپید از لب ساحل رمید و هیچ نگفت

به کوه رفتم و گفتم که این چه بیدردیست؟     رسد به گوش تو آه و فغان غم زده ای

اگر به سنگ تو لعلی ز قطره ای خون است ؟     یکی درآ به سخن با من ستم زده ای

                            به خود خزید و نفس در کشید و هیچ نگفت.............                     

 شدم به حضرت یزدان گذشتم از مه و مهر       که در جهان تو یک ذره آشنایم نیست

جهان تهی ز دل و مشت خاک من همه دل      چمن خوش است ولی در خور نوایم نیست

                               تبسمی به لب او رسید و هیچ نگفت 

مرا قلاش میخوانند هستم              من از دردی کشان نیم مستم

نمی گویم ز مستی توبه کردم           هر آن توبه کزان کردم شکستم

من آن روزی که نام عشق بردم            ز بند نام و ننگ خویش رستم

نمی گویم که فاسق نیستم من         هر آن چیزی که می گویند هستم

ز زهد و نیک نامی عار دارم               من آن عطار دردی خوار مستم

...............................................................................................................

ما ره ز قبله رو به خرابات میکنیم            پس در قمارخانه مناجات می کنیم

نه لاف پاک بازی و مردی همی زنیم        نه دعوی مقام و مقامات می کنیم

گو  بد کنید در حق ما خلق زانکه ما         با کس نه داوری نه مکافات می کنیم

ما شبروان بادیه ی کعبه ی دلیم             با شاهدان روح ملاقات می کنیم

..................................................................................................................

ای برده به زلف کفر و دینم                   وز غمزه نشسته در کمینم

سر گشته و سوگوار از آنم                  شوریده و خسته دل از اینم

عطار شدم ز بوی زلفت                     ای زلف تو مشک راستینم

مستی مست در خمار به از مدعی.

در رنگ و پوست منگر در پسند دوست نگر.

همت بلند باش تا به هر خستی نیامیزی . خوشخو باش تا  به هر دلی آمیزی.

دوست دریاست باقی همه جوی گر در طلبی ز دریا طلب نز جوی

آری آری در باز است اگر نیایی حق بی نیاز است.

نه حسرت وصالش از دل بدر توان کرد

                                         نه صبر در فراغش زین بیشتر توان کرد

گر بوسه ای توان زد یاقوت آن دو لب را

                                         یک عمر زین تمنا خون جگر توان زد

هر جا که حسن معشوق مشغول جلوه گردد

                                      جز عاشقی نپندار کار گر توان کرد(فروغی بسطامی) 

کنون که صاحب مژگان شوخ و چشم سیاهی     نگاه دار دلی را که برده ای به نگاهی

مقیم کوی تو تشویش صبح و شام ندارد           که در بهشت نه سالی معین است نه ماهی

چگونه بر سر آتش سپندوار نسوزم                که شوق خال تو دارد مرا به حال تباهی

به غیر سینه ی صد چاک خویش در صف محشر    شهید عشق نخواهد نه شاهدی نه گواهی

رواست گر همه عمرش به انتظار براید                کسی که جان به ارادت نداده بر سر راهی

تصلی دل خود میدهم به ملک محبت             گهی به دانه ی اشکی گهی به شعله ی آهی

فتاد تابش مهر مهی به جان (فروغی)              چنا که شعله ی آتش فتد به خرمن کاهی

هر لحظه به شکلی بت ایار برامد                      دل برد و نهان شد

هر دم به لباس دگر آن یار برامد                         گه پیر و جوان شد

گاهی به تک طینت صلصال فرو رفت                  غواص معانی

گاهی زتک کاکل فخار برامد                             زان پس به جهان شد

گه نوح شد و کرد جهانی به دعا غرق                خود رفت به کشتی

گه گشت خلیل و بدل نار برامد                         آتش گل از آن شد

یوسف شد و از مصر فرستاد قمیصی                روشنگر عالم

از دیده ی ایوب چو انوار برامد                          نا دیده عیان شد

حقا که همو بود که اندر ید بیضاء                     میکرد شبانی

در چوب شد و بر صفت مار برامد                     زان فخر کیان شد

می گشت دمی چند برین روی زمین او            از بهر تفرج

عیسی شد و بر گنبد دوار برامد                     تسبیح کنان شد

فی الجمله همو بود که می آمد و می ر فت     هر قرن که دیدی

تا عاقبت آن شکل عرب وار برامد                       دارای جهان شد

منسوخ چه باشد به تناسخ که حقیقت           آن دلبر زیبا

شمشیر شد و در کف کرار برامد                    قتال زمان شد

نی نی که همو بود که میگفت انالحق           با صوت الهی

منصور نبود او که بران دار برامد                     نادان به گمان شد(منسوب به مولانا)        

پرسید چرا دیگر حیوانات آواز می خوانند؟

نکته ای توجه مرا جلب کرد و آن اینکه

 هر حیوانی هر چه بیشتر نزدیک به زمین و وابسته تر به آن باشد به همان اندازه

                                 اندوهگین و دل شکسته تر است.(اندره ژید)

ای آنکه تو طالب خدایی به خودآ

                                  از خود بطلب کز تو جدا نیست خدا

اول به خود آ چون به خود آیی به خدا

                                  اقرار نمایی به خدایی خدا(باباافضل)

الهی پسندیدگان ترا به تو جستند بپیوستند.

                        نا پسندیدگان ترا به خود جستند بگسستند .

           نه او که بپیوست به شکر رسید ونه او که گسست به عذر رسید.

ای برساننده در خود!

                       برسان که کس نرسید به خود. (عبدالله انصاری)  

((گل باز میشود ........... سیر و سلوک رایحه آغاز میشود............))

            خشکیده ساقه ای.......... اندر میان خاک .............سبز و بهی شود .

                  داوودی بنفش........ در مهرگان سرد ..................... از خواب می جهد .

یاسی سفید و خرد ............ اندر هوای صبح

                                              پر میکند دماغ زمین را ز فکر خوش.

          یا در میان دی ............. کوچک چکاوکی.......آوازی از بهار ........ سر می دهد ز نو.

در عالمی چنین

                 کاندر امید و  رویش و جنبش شناور است...............

راحت غنوده ای؟  ............. کنجی نشسته ای ؟ ............. در خواب میشوی؟(هدهدمیرزا)

دل روشنی دارم ای عشق .................. صدایم کن از هر کجا میتوانی .........

  صدا کن از مرا از صدف های سرشار باران.........

                       صدا کن مرا از گلوگاه سبز شکفتن............

                                  صدایم کن از خلوت خاطرات پرستو ............

  بگو پشت پرواز مرغان عاشق چه رازیست؟

         بگو با کدامین نفس می توان تا کبوتر سفرکرد؟

                  بگو با کدامین افق میتوان تا شقایق خطر کرد؟

     مرا می شناسی تو ای عشق          من از آشنایان احساس آبم...........

          و همسایه ام مهربانیست ..............

                                        وطوفان یک گل مرا زیر و رو کرد.............. (عبدالملکیان)

                               

 

در هوایت بیقرارم روز وشب                    سر زپایت بر ندارم روز و شب

روز و شب را همچو خود مجنون کنم         روز و شب را کی گذارم روز و شب

جان ودل از عاشقان می خواستند          جان و دل را میسپارم روز و شب

تا که عشقت مطربی آغاز کرد                   گاه چنگم گاه تارم روز و شب  

می زنی تو زخمه و بر میرود                    تا بگردون زیر و زارم روز و شب

ساقیی کردی بشر را چل صبوح               زان خمیر اندر خمارم روز و شب

ای مهار عاشقان در دست تو                  در میان این قطارم روز وشب(مولانا) 

در نهفت پرده ی شب   دختر خورشید.....

            نرم میبافد     دامن رقاصه ی صبح طلایی را ........

                        در نهانگاه سیاه خویش            می سراید میغ مرگ اندیش

            ((چهره پرداز سحر مرده است      چشمه ی خورشید افسرده ست))

                         میدواند در رگ شب خون سرد این فریب شوم.

وز نهفت پرده ی شب      دختر خورشید

             همچنان آهسته میبافد   دامن رقاصه ی صبح طلایی را............(ه.الف.سایه)

نرم نرمک قطراتی ژاله  نزم گون میبارید .........

                    نرم نرمک نرم میکرد او زمینی سخت و بایر را...............

  که تا شاید درونش را ................ بیاراید ......... بپالاید ..........

          و تا شاید از آن سبزینه پوشان قلندر  کیش.....

                                                    سر بدر آرند زان زمین  خشک و بی حاصل.

و تا شاید درخشد بسدین آلاله ی سرخی زان زمین ............

                                          و یا شاید کویر دل!!!! (هدهدمیرزا)

                                                       

الهی تو آنی.......

 که از احاطت اوهام بیرونی......... و از ادراک عقول مصونی .........

    نه محاط ظنونی........ نه مدرک عیونی ........... 

          کار ساز هر مفتونی ......... و فرح ساز هر محزونی ............

          در حکم بی چرایی ....... و در ذات و صفات بی چون و چرایی............(عبدالله انصاری)

آن روز که خدا آدم را از مشتی خاک بسرشت سراپای آدم ناموزون بود. فرشتگان در بینی اش دم خدایی

 دمیمند و او عطسه ای کرد و زندگی آغازید.                 

 اما همچنان اعضای تن وی نشان خاک داشت .تا آنزمان که نوح جهان دیده داروی دردش را بیافت. یعنی

جام شراب به دستش داد. وقتی که مشت خاک با باده ی گلرنگ درآمیخت آدم چو خمیری که با خمیر

مایه عجین شود به جنبش آمد وسراپا غرق شوق گشت.                                             

ای حافظ سخن نغز تو نیز جام شراب ماست. بیا و رفیق راه ما شو تا نغمه های دلپذیرت مارا مستانه به

 عرش خدا رهبری کند.(گوته.شاعر آلمانی)