تا نیستی قدم زد در کوچه باغ هستی

در کوچه باغ هستی هاتف به ناز گفتی:

                                             (( ایدل مباش یکدم خالی ز عشق و مستی))

دل در کمند زلفش گر با خوشی گذاری

                                              ((وانگه برو که رستی از نیستی و هستی))

هستیت چیست آنجا ؟ جز نیستی نباشد

                                            ((یک نکته ات بگویم؟ خود را مبین که رستی))

گر در میانه بینی خود را ِبدان که مانی

                                            اندر حضیض دنیا افتی به خاک پستی(هدهد میرزا)

            لحظه ی دیدار من و تو ....تو ای ساقی لب تشنه گان

شب تو را و یادت را با او زمزمه میکنم و روی چو ماهت را همه روز بر صفحاتی از زندگی

         وجود انسان به نظاره می نشینم.

سبویم بر دوش ساغرم بدست از پس روزها و شب ها انتظارت را می کشم تا جرعه ای

                                  از آن باده ی نابت را بنوشم!!!

                   باز آی ساقیا که هوا خواه خدمتم (هدهد میرزا/سال۸۳)