فرا رسیدن عید نوروز رو به همه ی دوستان تبریک میگم و آرزوی سالی خوش و خوب رو براتون دارم. به همین مناسبت یک شعر زیبا از یکی از دوستانم که یمانی تخلص می کنه براتون می ذارم ان شاء الله که خوشتون بیاد.

یوسف به چاه غصه تحمل نکرد و لیک

من در سیاه چاه نگاهت نشسته ام

بیدی بدم که باد حریفم نبود و باز

تاراج باد یاد خیالت شکسته ام

جاری است رود اشک ز چشمان بر درم

با کوه غصه عقد اخوت چو بسته ام

تا مردمش بدیدم و آتش به دل فتاد

دیگر نگه ز مردم عالم گسسته ام

در دوریت کلافه و تنها شدم ولیک

از دست روزگار جفا پیشه خسته ام

هر چند کنج خانه نصیبم ز عشق توست

باری ز کنج ظلمت دنیا برسته ام

« پرواز آرزوی دل هر پرنده ایست                  تا بال خود گشاید و بر آسمان رود

تا دل برد ز هر چه زمینی است یک نفس          تا بر کران آسمان بی کران رود»

 آن آسمان نیلی گسترده بر فلک            آن جا که چشم ابلق من بی امان رود

آن جا که آن دمی که گریزی ز مرگ قرن        از صافیش صفای ضمیرت گمان رود

آن جا که مرغ دل چو پرد بر کرانه اش       ایمن رز مکر و حیله ی تیر و کمان رود

آن بحر پر خروش ز رقصندگی ابر              رقاصه ای که همچو نگاری چمان رود

 پیروزه ای که هست درونش پر از گهر     آن جا که نقش رشک بروی جنان رود

آن آسمان لایتناهی که دیدنش         هوش از سرم رباید و ترسم که جان رود

 این آسمان با عظمت پیش چشم تو      چون گوی کوچکی است که با صولجان رود

چشمی که هست با نگهش غمزه و غنا      مستی که شهر از پی او در فغان رود

« هدهد» بگشت در نگهش غرق و بر نگشت         اي کاش عالمي به نگاهش نهان رود

هدهد میرزا/ بهمن ماه ۱۳۸۷