ایستاده

            ((ابر و

                      باد و

                             ماه و

                                     خورشید و فلک)) از کار

    زیر این برف شبانگاهی

                                بدتر از کژدم 

                                             می گزد سرمای دی ماهی .    

                کرده موج برکه یخ در برف                           دست و پای خویشتن را گم

                            زیر صد فرسنگ برف

                                              اما  . . . . در عبور است از زمستان دانه ی گندم

چون بمیرم ـ ای نمی دانم که ؟ ـ باران کن مرا       در مسیر خویشتن از رهسپاران کن مرا

خاک و باد و آتش و آبی کز آن بسرشتی ام             وامگیر از من روان در  روزگاران کن مرا  

آب را گیرم ‌به قدر قطره ای در نیمروز                   بر گیاهی در کویری بار و باران کن مرا

مشت خاکم را به پابوس شقایق ها ببر              وین چنین چشم و چراغ نو بهاران کن مرا

باد را هم رزم طوفان کن که بیخ ظلم را               بر کند از خاک و باز از بی قراران کن مرا

خوش ندارم زیر سنگی جاودان خفتن خموش      هر چه خواهی کن ولی از رهسپاران کن مرا

در ناگزیر دهر

          گه ملحد و گه دهری و کافر باشد                                     

                                                        گه دشمن خلق و فتنه پرور باشد    

          باشد بچشد عذاب تنهایی را

                                                       مردی که ز عصر خود فرا تر باشد