وقت آن است که مستان طرب ازسر گیرند

                                                 تاج زرین مه از تارک شب برگیرند

    نیکوان پرده برانداخته در رقص آیند

                                             مطربان هر نفسی نغمه ی دیگر گیرند

   نقل خشک از لب چون شکر معشوق برند

                                                می روشن به سماع غزل تر گیرند

   سنگ در ساغر نیک و بد ایام زنند

                                              وز کف سنگدلان نصفی و ساغر گیرند

   آن خمیده قد و لاغر تن و مو ریخته را

                                             بزنند و بنوازند و به بر برگیرند(ساز رباب)

   وان تهی معده ی نه چشم سیه سوخته

                                               را ناله ی دل به ده انگشت فزونتر گیرند(نی)

   وان کشف پشت خرف را که همه تن شکمیست

                                                  گردن و گوش بمالند چو بر بر گیرند(عود)

   وز خروش خوش آن دایره کردار دو روی

                                                پای چون دایره خواهند که بر سر گیرند (دف)

   مشتی اوباش قلندر به هم آیند . همه

                                                        پرده ی نیستی و راه قلندر گیرند

                                                                                       (مجیرالدین بیلقانی)