مهر خوبان دل و دین از همه بی پروا برد  رخ شطرنج نبرد آنچه رخ زیبا برد

تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت  ز سمک تا به سماکش کشش لیلی برد

من به سر چشمه ی خورشید نه خود بردم راه    ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد

من خس بی سر و پایم که به سیل افتادم   او که می رفت مرا هم به لب دریا برد

جام صهبا زکجا بود و مگر دست که بود    که در این بزم بگردید و دل شیدا برد

خم ابروی تو بود و کف مینوی تو بود  که به یک جلوه ز من نام و نشان یک جا برد

خودت آموختی ام مهر و خودت سوختی ام   با برافروخته رویی که قرار از ما برد

همه یاران به سر راه تو بودیم ولی   خم ابروت مرا دید و ز من یغما برد

همه دلباخته بودیم و هراسان که غمت   همه را پشت سرانداخت مرا تنها برد

حضرت استادنالعلامه سید محمد حسین طباطبایی