سه فصل را دوست می دارم . . .

و هیچ گاه تو را ای تابستان دوست نداشته ام

زیرا

وقتی تو می آیی

درهای رحمت آسمان را نیز می بندند

و تراوت و تازگی را،

رطوبت و نم را،

و ابر ها را . . . آه

گویی به بند می کشند

و به پستوها می برند

که رخ ننمایانند

و هماره

انگار خدا می خواهد

تف دوزخش را و گرمای آتشش را

در یاد بندگانش زنده کند

     *    *    *

اگر بدانی چطور خنده ام می گیرد وقتی کودکان بازی گوش را می بینم

که در این ماه طنین شادی سر می دهند و جست و خیز می کنند،

نمی دانم

شاید آنها نیز می خواهند با این جست و خیز ها

خود را به خدا نزدیک تر کنند و جرعه ای رحمت از او بخواهند . . .

نمی دانم!( هدهد میرزا/ ۱۳۸۶)