« پرواز آرزوی دل هر پرنده ایست                  تا بال خود گشاید و بر آسمان رود

تا دل برد ز هر چه زمینی است یک نفس          تا بر کران آسمان بی کران رود»

 آن آسمان نیلی گسترده بر فلک            آن جا که چشم ابلق من بی امان رود

آن جا که آن دمی که گریزی ز مرگ قرن        از صافیش صفای ضمیرت گمان رود

آن جا که مرغ دل چو پرد بر کرانه اش       ایمن رز مکر و حیله ی تیر و کمان رود

آن بحر پر خروش ز رقصندگی ابر              رقاصه ای که همچو نگاری چمان رود

 پیروزه ای که هست درونش پر از گهر     آن جا که نقش رشک بروی جنان رود

آن آسمان لایتناهی که دیدنش         هوش از سرم رباید و ترسم که جان رود

 این آسمان با عظمت پیش چشم تو      چون گوی کوچکی است که با صولجان رود

چشمی که هست با نگهش غمزه و غنا      مستی که شهر از پی او در فغان رود

« هدهد» بگشت در نگهش غرق و بر نگشت         اي کاش عالمي به نگاهش نهان رود

هدهد میرزا/ بهمن ماه ۱۳۸۷